Dagboek fragmenten
Lees fragmenten uit hun leven
Deze dagboek fragmenten veranderen, kijk dus geregeld opnieuw...
"Als iemand me een jaar geleden had verteld dat ik ooit vrijwillig in het Bulgaarse Rijk zou blijven, had ik hem vierkant uitgelachen.
Toen ik hier aankwam, zag ik alleen een ruwe wereld. Houten huizen, modderige straten, mannen met zwaarden en mensen die leefden volgens regels waar ik niets van begreep. Ik was ervan overtuigd dat ik slimmer was dan iedereen hier. Dat mijn moderne kennis voldoende zou zijn om dit hele rijk te doorzien.
Wat had ik het mis.
Deze mensen zijn niet dom. Ze leven anders. Achter iedere beslissing schuilt een verantwoordelijkheid die ik in mijn eigen tijd nooit heb hoeven dragen. Koningen dragen het gewicht van een volk op hun schouders. Soldaten vechten niet uit lust voor oorlog, maar om hun families te beschermen. En zelfs de mensen die ik aanvankelijk als mijn vijanden zag, blijken vaak hun eigen redenen te hebben.
Prins Tervel...
Nooit had ik gedacht dat de man met wie ik ooit gedwongen zou moeten trouwen, degene zou worden die ik het meest ben gaan vertrouwen. Achter zijn titel schuilt geen arrogante prins, maar een man die iedere dag probeert het juiste te doen, zelfs wanneer niemand hem daarvoor bedankt.
Betekent dat dat ik mijn eigen wereld vergeten ben? Absoluut niet. Ik mis mijn ouders. Mijn vrienden. Mijn thuis. Er zijn dagen waarop ik alles zou opgeven om nog één keer gewoon wakker te worden in mijn eigen bed.
Maar telkens wanneer ik denk dat ik hier niet thuishoor... gebeurt er iets waardoor ik begin te twijfelen.
Misschien was dit nooit mijn keuze.
Maar misschien... is dit inmiddels wél mijn leven.
Wat de toekomst ook brengt, één ding weet ik zeker: ik ben niet langer het bange meisje dat hier ooit aankwam. Ik ben veranderd. En misschien is dat wel het meest beangstigende van alles."
Daphne
Hoofdpersonage
Een dagboek fragement van Daphne Brevens
na de gebeurtenissen van deel I
Prinses der Bulgaren
Yaron
Hoofdpersonage
Een dagboek fragement van Yaron Brevens
na de gebeurtenissen van deel I
Graaf van Illery
"Ik heb jarenlang gedroomd van de middeleeuwen. Niet omdat ik verlangde naar oorlog, ziekte of geweld, maar omdat ik geschiedenis altijd heb beschouwd als een enorme puzzel waarvan wij in onze tijd slechts enkele stukjes bezitten.
Toen Daphne en ik in Bulgarije terechtkwamen, dacht ik dat al mijn kennis eindelijk van pas zou komen. Ik kende de veldslagen, de heersers, de politieke verhoudingen... Ik dacht voorbereid te zijn.
Wat een vergissing.
Boeken vertellen je wanneer een koning sterft, maar niet hoe zwaar de kroon werkelijk weegt. Ze beschrijven oorlogen, maar nooit de angst in de ogen van de mensen die moeten vechten. Ze noemen namen en jaartallen, maar niet de offers die eraan voorafgingen.
Ik heb geleerd dat geschiedenis veel meer is dan feiten alleen. Geschiedenis wordt geschreven door mensen. Mensen die twijfelen. Mensen die fouten maken. Mensen die beslissingen nemen waarvan niemand ooit zal weten hoeveel ze hen werkelijk hebben gekost.
Raadsman Koren heeft mij meer dan eens duidelijk gemaakt dat kennis macht is. Misschien heeft hij gelijk. Maar macht zonder wijsheid is gevaarlijk. Elke keer wanneer ik iets vertel over wat ik weet, vraag ik me af of ik de toekomst verander... of net dichter bij haar breng.
Daphne lijkt hier langzaam haar plaats te vinden. Dat stelt me ergens gerust, al zal ik mezelf waarschijnlijk nooit volledig toestaan hetzelfde te voelen. Eén van ons moet blijven nadenken. Eén van ons moet blijven zoeken naar antwoorden.
"Waarom zijn wij hier?"
"Was het toeval? Bestaat toeval eigenlijk wel?"
Voor iedere vraag die wordt beantwoord, lijken er twee nieuwe bij te komen.
Misschien zal ik ooit begrijpen waarom wij naar deze tijd werden gestuurd.
Maar tot die dag blijf ik doen wat ik altijd heb gedaan: observeren, leren, en hopen dat kennis ons uiteindelijk niet ten val brengt."
"Mijn vader zei ooit dat een Khan zijn hart nooit vóór zijn volk mag plaatsen.
Vroeger begreep ik die woorden niet volledig. Ik dacht dat een goede leider enkel sterk moest zijn. Dat iedere beslissing eenvoudig was zolang ze het rijk ten goede kwam.
Vandaag weet ik beter.
De zwaarste beslissingen zijn juist degene waarbij beide keuzes juist lijken... of beide verkeerd.
Toen Daphne aan ons hof verscheen, zag ik haar als een middel. Haar kennis kon Bulgarije sterker maken dan ooit tevoren. Ik zag een kans om de toekomst van mijn volk veilig te stellen. Meer niet.
Ik heb mezelf jarenlang overtuigd dat dit alles was.
Maar hoe langer ik haar leerde kennen, hoe moeilijker het werd om haar nog als een pion te zien.
Ze spreekt haar mening uit, zelfs wanneer niemand daarom vraagt. Ze weigert zich neer te leggen bij regels die voor haar onbegrijpelijk zijn. Ze daagt mij uit op manieren die niemand ooit heeft gedurfd.
Vroeger ergerde mij dat.
Nu vraag ik me af of juist dát haar grootste kracht is.
Mijn vader draagt de kroon met de wijsheid van een man die tientallen winters heeft meegemaakt. Ik probeer iedere dag van hem te leren. Toch voel ik steeds vaker dat de dag nadert waarop zijn beslissingen de mijne zullen worden.
En dat beangstigt mij meer dan welk slagveld ook.
De terugkeer van Justinianus zal niet alleen het lot van Byzantium bepalen. Ook Bulgarije zal de gevolgen dragen van de keuzes die wij vandaag maken.
Ik zal doen wat iedere toekomstige Khan behoort te doen.
Mijn volk beschermen.
Mijn vader trots maken.
En de naam van Bulgarije laten voortleven.
Maar diep vanbinnen hoop ik dat er ooit een dag komt waarop ik niet langer hoef te kiezen tussen mijn plicht... en mijn hart."
Asparoh
Khan der Bulgaren
Een dagboek fragement van Khan Asparoh, Heerser van het Bulgaarse Rijk
Khan der Khans
"Een Khan wordt niet herinnerd om de veldslagen die hij wint, maar om het rijk dat hij achterlaat.
Toen ik de Donau overstak en dit land voor ons volk opeiste, droomde ik slechts van één ding: een thuis waar de Bulgaren nooit meer zouden hoeven vluchten. Een rijk dat sterk genoeg zou zijn om iedere vijand te weerstaan.
Vandaag zie ik dat die droom werkelijkheid is geworden.
Maar geen enkele Khan regeert voor eeuwig.
Tervel is niet langer de jongen die mij overal volgde. Iedere beslissing die hij neemt, draagt het gewicht van een toekomstige heerser. Soms verschillen zijn keuzes van de mijne. Soms begrijp ik hem niet onmiddellijk. Toch herken ik steeds vaker iets van mezelf in hem... misschien zelfs een betere versie.
Dat vervult mij met trots.
De komst van Daphne en Yaron heeft onze wereld veranderd. Hun kennis heeft deuren geopend waarvan niemand het bestaan kende. Soms vraag ik mij af of de Goden hen werkelijk naar ons hebben geleid... of dat zelfs de Goden niet langer alle antwoorden bezitten.
En dan is er Justinianus.
Ik heb hem lange tijd gewantrouwd, en hoewel ik Tervel de goedkeuring van de veldslag heb gegeven, is er nog altijd iets wat mij vertelt dat een Byzantijn nooit te vertrouwen zal zijn. Een verbannen keizer brengt echter evenveel gevaar als kansen met zich mee. Toch heb ik uiteindelijk ingestemd met het bondgenootschap. Niet omdat ik hem vertrouw, maar omdat een Khan soms moet kiezen voor wat noodzakelijk is, niet voor wat eenvoudig is.
Mijn grootste overwinning zal nooit een stad of een overwinning op het slagveld zijn.
Mijn grootste overwinning zal de dag zijn waarop Bulgarije blijft voortbestaan zonder mij.
Wanneer mijn tijd gekomen is, hoop ik dat men zich mij niet herinnert als de Khan die oorlog voerde...
Maar als de man die zijn volk een toekomst gaf."
Meer personages
Andere belangrijke personages...
Hofdame
Aspri
"Ik had gehoopt dat de pijn met de tijd zou verdwijnen. Dat ik zou leren leven met haar aanwezigheid aan zijn zijde."
"Maar Daphne is niet langer slechts de vreemde vrouw die Tervel moest huwen. Ze heeft een plaats veroverd aan het hof… en misschien ook dichter bij hem dan hij ooit zal toegeven."
"Toch vergeet ik niet wat wij samen hebben opgebouwd. Onze kinderen. Onze herinneringen. De jaren waarin ik aan zijn zijde stond toen niemand anders hem werkelijk begreep."
"In het paleis verandert alles. Nieuwe bondgenoten worden verwelkomd, oude beloften worden opnieuw afgewogen en iedereen lijkt zich voor te bereiden op wat komen gaat."
"Ik zal hetzelfde doen."
"Niet uit haat. Niet langer alleen uit jaloezie."
"Maar omdat ik weiger toe te kijken terwijl anderen beslissen welke plaats er voor mij en mijn kinderen overblijft."
Raadsman
Koren
"Een rijk wordt niet bestuurd met gevoelens, maar met vooruitziendheid."
"De gebeurtenissen van de afgelopen maanden hebben dat opnieuw bewezen. Het bondgenootschap met Justinianus brengt kansen, maar ook gevaren. Juist daarom moet het hof verenigd blijven."
"Prins Tervel groeit steeds meer in zijn rol als toekomstige Khan. Dat stemt mij tevreden, al weet ik dat hij nog veel moet leren. Wijsheid komt niet vanzelf; zij wordt gevormd door moeilijke keuzes."
"Ook de adel kijkt steeds vaker naar mij voor richting. Dat is zoals het hoort. Zolang Khan Asparoh regeert, zal ik ervoor zorgen dat zijn wil wordt uitgevoerd en dat niemand de stabiliteit van Bulgarije in gevaar brengt."
*"Er komt een nieuwe tijd voor ons rijk. Ik zal erop toezien dat zij begint vanuit kracht, niet vanuit verdeeldheid."
Keizer van Byzantium
Justininianus ii
Constantinopel is opnieuw van de rechtmatige Keizer...
Jarenlang noemden zij mij een gevallen keizer. Een verbannen man zonder troon, zonder leger en zonder toekomst. Toch hebben zij één fout gemaakt: zij dachten dat mijn wil gebroken was.
Prins Tervel heeft mij zijn vertrouwen geschonken. Meer dan dat zelfs; hij heeft mij een kans gegeven mijn rechtmatige plaats terug te nemen. Ik zal die schuld niet vergeten.
Maar een keizer regeert niet met dankbaarheid alleen.
Wanneer ik de Gouden Poort opnieuw passeer, zal ik een rijk aantreffen dat mij niet langer kent. Vrienden zullen vijanden zijn geworden. Vijanden zullen zich voordoen als vrienden. Ik zal ditmaal niet dezelfde fout maken en ook zal ik mijn eigen Rijk voorop blijven plaatsen, ongeacht welke belofte en schuld ik een ander toedraag.
De troon is nooit veilig.
En toch zal hij opnieuw de mijne zijn."