Van brooddoos naar boekenreeks

De voorbije weken/maanden heb ik al enkele blogs gemaakt rondom het werk dat achter mijn boekenserie zit, maar tot nu heb ik mijn eigen verhaal, mijn eigen ervaringen en herinneringen niet vermeld. Ik ben van nature niet zo’n “deler”, er zijn zij die bepaalde fases in mijn leven hebben ervaren met mij, maar daarbuiten ben ik niet iemand die haar hele leven openlijk verteld. Ik wil hier echter toch een beetje verandering in brengen, aangezien jullie niet alleen het verhaal maar ook de schrijver achter het verhaal verdienen te kennen heb ik besloten om mijn blogs vanaf nu wat “persoonlijker” te maken. (Mijn vorige waren dit ook al wel, maar zijn voornamelijk gefocust op het werk achter de schermen van de boekenserie, nu wil ik jullie wat meer over mij, de auteur, vertellen.)

Vandaag begin ik met een eerste ‘throwback’, ik wil jullie graag vertellen hoe mijn fantasie is geëvolueerd doorheen mijn leven, dus beginnen we natuurlijk zo jong mogelijk.

Dit is mijn eerste herinnering rondom verhalen vertellen, en voornamelijk de klasgenootjes die ik in het eerste leerjaar heb gehad zullen dit nog weten (misschien?)

Mijn fantasie is altijd al groot geweest, ik was amper 6 jaar toen ik mijn eerste fantasie idee bedacht: Het brooddoos boek. Wat ik deed was eigenlijk vrij simpel: wanneer ik middagpauze had met de rest van mijn klasgenoten aten we altijd in de refter. Nadat mijn boterhammen op waren gebruikte ik mijn brooddoos (die uit 2 delen bestond) om ze als een boek rechtop te zetten en bedacht ik daar en dan een verhaaltje dat ik aan mijn medeleerlingen vertelde en van daaruit heb ik mijn fantasie eigenlijk steeds blijven vergroten, met poppen, papier en pen (je wilt de 100^e papieren niet weten die mijn ouders moesten weggooien, omdat ik op het eerste zicht door elkaar tekende, maar in mijn hoofd gebeurde er een heel verhaal op het papier). 😊 Ik heb zelf geen idee of de leerlingen in de refter mijn verhalen iets leuks vonden, of eerder gewoon iets tegen de verveling, maar ik herinner me wel dat het me vaak werd gevraagd te herhalen, dit was mijn eerste ervaring met ‘ze vinden mijn verzinsels leuk’ en het van daaruit dat ik eigenlijk nooit meer ben gestopt met het verzinnen en maken van verhalen.

Uiteindelijk, met ouder te worden, wilde ik effectief proberen hele verhalen te schrijven, maar doordat mijn voorbereiding vaak nog te wensen overliet (ik ben normaal meer de ‘hier en nu direct’ persoon, liep ik vaak vast met het creëren van verhalen, tot nu.)

Het duurde uiteindelijk vele jaren alvorens ik doorhad dat voorbereiding even belangrijk is als het uitschrijven van mijn fantasie en dus begon ik na te denken over welke genres ikzelf het liefste lees of kijk.

Fantasieverhalen met geschiedenis in verwerkt zoals Viking, Magnificent Century, Outlander maar ook complete fantasie als Game of Thrones heb ik altijd superleuk gevonden om te lezen en kijken en dus wilde ik een eigen verhaal op poten zetten. Probleem was echter: over bijna elke tijd is er wel een boek of film gemaakt en dus zocht ik een plaats, Rijk of idee dat nog niet is gebruikt. Iedereen kent de Romeinen, de Grieken, de Vikingen en de Engelse geschiedenis wel van een film of boek en hoewel ik elk interessant vind, moest mijn verhaal starten uit iets ‘onbekender’ en hierdoor kwam ik uit bij het Eerste Bulgaarse Rijk.

Hoewel geïnteresseerd ben ik verre van een Geschiedenis kenner en dus was mijn eerste taak om informatie te vinden over dit Rijk. Met Internet en de Bibliotheek heb ik echter het geluk dat deze moderne tijd veel informatie heeft over elk onderdeel van de geschiedenis, dus ging ik op zoek naar zoveel mogelijk geschiedenis stukken die ik kon vinden. Hieruit begon mijn idee te groeien. Zonder dat ik het besefte, begon ik een verhaal op te starten met alle ideeën die maar in mijn gedachten kwamen en voor ik het wist was mijn verhaal zo groot geworden dat alles verwerken in één boek gewoon onmogelijk zou zijn, dus besliste ik er een serie van te maken.

Toch is er altijd enige onzekerheid als het aankomt op mijn fantasie. Zullen mensen mij begrijpen? Zullen ze mijn fantasie leuk vinden? Maak ik mezelf niet belachelijk? Ik heb dit gevoel altijd met mij meegedragen, deze vragen, hierom schreef ik als tiener vaak onder een andere naam, zodat niemand rondom mij enige spot zou kunnen drijven. Ik zal jullie ook in volgende blogs meenemen naar verhalen die ik schreef in mijn tienerjaren (de oh-zo-romantische-bad-boy / music band-verhalen) en hoewel ze misschien wat “gênant” zijn nu, waren ze ooit mijn hele leven (en nu inmiddels een zalig leuke herinnering).

En waren ze 'cringe' om te lezen?

Wellicht kan je op elke vraag ja én nee antwoorden, net zoals ikzelf uniek ben is elk van jullie dat ook en hoewel de ene mij niet zal begrijpen zal iemand anders dit wel en dit is het mooie aan verhalen schrijven: ik wil niet iédereen blij maken, enkel zij die zelf blij worden van mijn verhalen want dat is eigenlijk de moraal: het is jullie persoonlijkheid, jullie karakter dat zal bepalen of de vragen die in mij opkomen met een ja of nee worden beantwoord en daar heb ik vrede mee. 😊