Personageontwikkeling: Realistische helden en schurken

Wat maakt een personage geloofwaardig en boeiend? Voor mij is het een combinatie van research en intuïtie. Ik werk met historische figuren die ik zo realistisch mogelijk neerzet, gebaseerd op gedetailleerd onderzoek. Daarnaast creëer ik eigen personages, geïnspireerd door mensen die ik ken—maar altijd met een fantasierijke twist. Zo zorg ik ervoor dat ze niet voorspelbaar of cliché worden. Sommige karaktertrekken haal ik zelfs uit personages die me intrigeren uit films en series.

De uitdaging van historische personages

Het integreren van historische figuren in een verhaal is een complex proces. Vaak heb ik al een duidelijk beeld van hoe mijn verhaal zich zal ontwikkelen, maar het blijft een puzzel om hun echte karaktereigenschappen zó in te passen dat hun acties logisch aanvoelen.

Kleine spoiler 😉: Khan Asparuh, de eerste khan der Bulgaren, Harald Fairhair, de eerste koning van Noorwegen, en Karel de Grote, de keizer van de Franken, zijn historische namen die in mijn verhaal voorkomen. Ze zijn iconische figuren, geliefd door generaties die hun geschiedenis aan hen te danken hebben. Daarom is het essentieel dat ik hen zo realistisch mogelijk neerzet. Toch blijft het een verhaal, en om spanning te behouden, moest ik een balans vinden tussen historische feiten en mijn eigen creatieve interpretatie.

Dat proces brengt onzekerheid met zich mee—want een volledig fictief personage heeft dat risico niet. Wanneer je een bestaand figuur neemt, moet je rekening houden met verwachtingen en de historische waarheid, maar tegelijkertijd ruimte maken voor dramatiek en karakterontwikkeling.

Inspiratie voor mijn fictieve personages

Mijn eigen personages zijn vaak geïnspireerd door mensen die ik ken, of door personages die me fascineerden in boeken en series. Sommigen omdat ik hen met pure passie kon verachten (denk aan Game of Thrones-schurken zoals Joffrey en Ramsay). Anderen omdat ik juist diep respect had voor hun beslissingen (voor de fans van Magnificent Century, denk aan Hurrem Sultan).

Als een personage mij écht kan meeslepen in hun gedachtegang—of ze nu goed of slecht zijn—dan vind ik dat ze fantastisch zijn neergezet. Dit gevoel wil ik ook oproepen bij mijn eigen personages.

De kracht van “grijze” personages

Niet elk personage is een held of een schurk. Net zoals in de echte wereld zijn er personages die tussen goed en kwaad in zweven—niet je favoriet, maar ook niet iemand die irritatie oproept.

Pas toen ik begon te schrijven en mijn hoofdpersonages, vrienden en bondgenoten gaf, besefte ik hoe belangrijk deze "grijze" personages zijn. Ze nemen misschien niet de grootste beslissingen, maar ze zijn vaak het anker van het verhaal. De lezer herkent zichzelf in hen, steunt hun keuzes of waarschuwt hen voor gevaarlijke figuren.

Bovendien zorgen zij voor een gevoel van continuïteit. Sommige hoofdpersonages sterven (zoals we in Game of Thrones hebben geleerd toen Ned Stark al in seizoen 1 werd geëxecuteerd), maar deze ondersteunende personages blijven vaak langer bestaan en vormen een stabiele draad door het verhaal.

Niet te veel hechten aan een personage…

Hoewel ik niet zo extreem ben als Game of Thrones in het onverwacht laten sterven van hoofdpersonages, houd ik van realistisch schrijven. Daarom raad ik mijn lezers aan om niet té veel gehecht te raken aan een personage. Mijn verhaal evolueert voortdurend, en ik wilde niet vast blijven zitten in eenzelfde groep of eenzelfde rijk.

Daarom zal je zien dat er een constante doorstroom van personages is—sommigen blijven lang, anderen verdwijnen sneller dan je verwacht. Maar dat is precies wat mijn verhaal levendig maakt. 😉