Mijn schrijfproces: Van onderzoek naar pen op papier

Een boek schrijven gaat veel verder dan alleen een goed idee hebben—het is een reis van research, planning en inspiratie. Voordat ik daadwerkelijk begon te schrijven, heb ik twee jaar besteed aan historisch onderzoek. Ik wilde weten: Wat is er écht gebeurd? Hoe leefden mensen in de vroege middeleeuwen? Wat waren de verschillen tussen rijken zoals de Bulgaren, Noren en Franken?

Door deze diepgaande voorbereiding kon ik mijn verhaal een solide basis geven, waardoor het schrijfproces veel natuurlijker verliep. Maar dat betekende niet dat alles vooraf vastlag—integendeel. Tijdens het schrijven borrelden constant nieuwe ideeën op: onverwachte plotwendingen, morele dilemma’s en complexe politieke intriges die de verhaallijn verrijkten.

Van impulsief schrijven naar doordachte planning

In het verleden begon ik vaak enthousiast aan kortverhalen en boekideeën, maar ze bleven onafgemaakt. Niet omdat ik de passie miste, maar omdat ik voorbereiding tekort kwam.

Zoals ik eerder heb gedeeld, ben ik een impulsief persoon. Bij mijn eerste schrijfervaringen begon ik direct te typen zodra een idee opkwam, zonder alles uit te denken. Dat leidde ertoe dat ik na verloop van tijd vastliep—ik wist zelf niet goed waar mijn verhaal naartoe moest. Dit wilde ik koste wat kost vermijden.

Dus deze keer heb ik bewust eerst het fundament van mijn boek gelegd voordat ik ging schrijven. Ik had al thema’s, inspiraties en ideeën, maar nog geen gestructureerd verhaal. Daarom begon ik met onderzoek: Welke verhalen bestaan er al? Welke historische periodes worden vaak gebruikt? En vooral: welke blijven mysterieus en relatief onbekend?

Het kiezen van een uniek historisch perspectief

Ik wilde geen verhaal schrijven dat in een overvolle markt zou opgaan, maar iets dat onderscheidend is. Daarom koos ik een rijk dat niet extreem bekend is bij het grote publiek—één met minder representatie in series en boeken, maar wél met genoeg mysterie en onbekende historische feiten die mijn fantasie konden aanvullen.

Vanaf dat moment werd alles duidelijker. Ik begon na te denken over hoe mijn ideeën en deze geschiedenis konden worden samengebracht. Ik had namelijk al een goed beeld van wat ik wilde laten gebeuren, maar het was essentieel dat mijn verhaal zo realistisch mogelijk bleef en aansloot bij de historische feiten die wél bekend zijn.

De opbouw van kerngebeurtenissen

Mijn volgende stap was het opstellen van kerngebeurtenissen—sleutelmomenten in het verhaal waar alles naartoe werkt. Tijdens het schrijven voegde ik nieuwe elementen toe, maar steeds met één doel: dat ze het grote verhaal blijven ondersteunen.

Dit proces hielp me niet alleen om historische feiten en fantasie te combineren, maar ook om ervoor te zorgen dat ik niet vast kwam te zitten halverwege het boek. Ik wist altijd waar ik naartoe schreef—naar de zogenaamde climax.

Een geleidelijke ontdekking, niet meteen een onthulling

Deze climax wilde ik niet direct prijsgeven in boek 1. Het moest een geleidelijk proces zijn, waarbij de lezer langzaam begint te beseffen wat er kan gebeuren. Maar tegelijkertijd wilde ik niet dat het verhaal alleen maar hierom draaide.

Daarom heb ik ervoor gezorgd dat er onderweg genoeg andere gebeurtenissen plaatsvinden—niet alleen geschiedenis, maar ook politiek, oorlogen en persoonlijke conflicten die alles in beweging zetten.

Ben ik van nature fan van elk historisch element? Misschien niet. Als vrouw voel ik me eerlijk gezegd vaak meer aangetrokken tot drama dan tot politieke intriges. Maar om een volledig en authentiek verhaal te vertellen, was het belangrijk om alle elementen te verweven.

Nu, na het uitschrijven van al deze aspecten, besef ik dat juist die diversiteit mijn verhaal sterker maakt. Het brengt een samenhang, een ritme, en vooral: een uniek en realistisch compleet verhaal.