dagboeken en kranten

Mijn dagboeken

Een blog over het belangrijkste dat ik wellicht bezit: mijn dagboeken. Elke keer als mensen zeggen “de mooiste en belangrijkste bezittingen zijn geen zilver of goud in het leven” denk ik terug aan alle dagboeken die ik heb geschreven doorheen mijn leven.

Niet alleen is het een leuke herinnering om ze te herlezen, maar ze tonen ook vooral de groei die ik heb doorgemaakt, niet alleen als schrijver maar als persoon.

Hoewel het soms pijnlijk is om bepaalde onderdelen opnieuw te lezen: ik heb doorheen mijn jeugd best wat last gehad van pesters, toch merk ik dat het gezegde waar is “what doesn’t kill you, makes you stronger.” Het voelt wel goed om vervolgens mijn groei te lezen, hoe ik sterker werd hierdoor en vooral: hoe sterk mijn drijfveer is om andere ongelijk te bewijzen.

Als kind zag ik niet veel kracht in mijn schrijfvaardigheid, ik gebruikte het vooral om mezelf te uiten, nu zie ik hoeveel ervaring het mij heeft gegeven. Het heeft mij gevormd tot de persoon die ik nu ben.

Iedereen die met mij is opgegroeid, met mij in de klas heeft gezeten, of die mij heeft gekend voor een langere periode zal hoe dan ook een eigen plekje hebben gekregen in die dagboeken. Voor sommige positief, voor andere net iets minder. Want hoewel ik sterker ben geworden door pesters zijn er zeker nog enkele die ik op de dag van vandaag met afgunst bekijk, en dit is oké.

Dankzij mijn dagboeken zal ik nooit vergeten wie goed was tegen mij, en wie dit niet was, maar ook zij zijn welkom om mijn boeken te lezen en hun mening te vormen. Dankzij deze mensen heb ik een sterkere persoonlijkheid gekregen en kan ik nu zonder problemen zeggen: keep hating, it will never stop me. 😊

Maar, ik schreef niet alleen in mijn dagboeken, ik bewaar ook nog andere geschreven zaken uit mijn kindertijd/tienertijd. 1 Daarvan is een krantje.

De Krantenmaker

Wist je dat ik schrijven niet alleen gebruikte als fantasie of om mezelf te uiten? Ik schreef ook over anderen, al heb ik die verhalen mooi weggeborgen. 😉

Rond mijn 13^de ging ik, zoals bij veel kinderen van gescheiden ouders, elke 14 dagen naar mijn vader die ons meenam naar een verblijfpark. Dit was een paradijs voor mij, aangezien ik vrij was om overal zelf naartoe te gaan, er veel vrienden had en niemand echt weet had van de gebeurtenissen daar (buiten de leeftijdsgenoten die er toen ook waren). Het gaf mij vervolgens een idee, aangezien er op die leeftijd veel ‘drama’ gebeurde: wat als ik een eigen krantje maakte? Met informatie over iedereen zijn gebeurtenissen: nieuwe verliefdheden, gebroken harten, ruzies en vriendschappen.

En dus begon ik eraan: ik maakte enkele ‘artikels’ over verschillende mensen die toen allerlei situaties meemaakte en maakte er, zoals een echte journalist, vaak wat extra verhaal aan, zodat het interessanter werd.

Ik miste echter één groot iets op die leeftijd: lef, want nadat ik ze allemaal had geschreven en herlas, wist ik dat als ik ze zou vrijgeven best veel van mijn vrienden geïrriteerd zouden zijn door het feit dat ik, allereerst, zonder enige kennis hun verhalen uitschreef en ook er mijn eigen toevoegingen aan maakte (jong en onbezonnen, maar wel al met empathie, of gewoon angst om de reacties, mijn 13-14 jarige ik had veel gevoelens).

Ik besloot uiteindelijk om niets openbaar te maken en mijn krantje voor mezelf te houden, maar tot op de dag van vandaag bezit ik het nog steeds en soms herlees ik deze verhalen opnieuw en lijk ik vele leuke momenten te herleven.

Dit is waarom schrijven voor mij zo belangrijk is: onze hersenen kunnen niet alles onthouden dat we meemaken in het leven, maar papier en pen kan dit wel!

Net zoals mijn dagboeken bewaar ik al deze zaken zodat ik ze ooit wel kan delen met iedereen die hierin voorkwam, en hen kan herinneren aan alle leuke (en minder leuke) momenten die we samen hebben doorgemaakt en dit is de blijvende drijfveer waarom ik alles, maar dan ook alles, neerschrijf en bewaar.

Schrijven is voor mij als een outlet, een blijvende herinnering en een manier om al mijn fantasieën uit mijn hoofd te krijgen, en voor mij is dit het mooiste dat er is!

Ben je benieuwd hoe dit krantje er uitzag?

Heb jij ooit iets soortgelijks gedaan of gemaakt?

Denk je dat ik het ooit moet delen of kan ik dit best voor mezelf houden? 😊