“Wat ik zelf zoek in een goed boek — en hoe ik dat probeer te schrijven”

Laat ik allereerst vertellen: ik haatte boeken lezen in mijn kinderjaren. Strips, sprookjes, en dat soort zaken wel, maar boeken? Echte dikke boeken? Niet echt. Op school kreeg ik, net zoals de meeste dit wel zullen hebben ervaren, de opdracht boeken te lezen en hier vervolgens een boekbespreking over te maken, en ik vond dit verschrikkelijk! Tot… Ik mijn eerste boek had gevonden dat mij wél interesseerde. Dat moment is, ook vandaag de dag, nog altijd onvergetelijk.

Dit boek was door een héél bekende schrijver in België nl. Dirk Bracke. Je kan zelfs zeggen dat hij mijn inspiratie was als kind en tiener. Ik hield van de ‘echtheid’ in zijn boeken. Het eerste boek dat ik geheel, met passie, heb uitgelezen was “Het Engelenhuis”. Voor diegene die het boek niet kennen (hoe is het mogelijk?), dit boek is later ook verfilmt geweest (in België), en gaat over een meisje genaamd Bo. In het boek is Bo 15 jaar en wil ze ook mooie kleding, dure spullen en al die zaken waar meisjes op die leeftijd van dromen, zeker als je op school iemand ziet die dit allemaal heeft. Uiteindelijk brengt het meisje (Jennifer) van haar klas haar in contact met een man die Tony noemt, een pooier, die Bo de kinderprostitutie instuurt. Uiteindelijk wordt Bo opgepakt en naar de gesloten instelling in Beernem gestuurd, waar ze ook andere meisjes leert kennen die een enorm zware jeugd achter zich hebben. Het is echt een schitterend verhaal (toch voor de 13-16 jarige ik, die mezelf een beetje in Bo kon vinden. Daarmee bedoel ik: mijn ouders zijn jong gescheiden, en ik kom uit een buurt waar “looks/rijkdom” enorm bijdragen tot de populariteit op school. Hoewel ik nooit zo wanhopig ben geweest om dit te evenaren, herkende ik het gevoel om een bepaalde jaloezie te hebben voor diegene die dit wel allemaal hadden).

Na dit boek ben ik ook de andere boeken van Bracke gaan lezen zoals “Blauw is Bitter”, “Black”, “Het uur nul”,… Telkens was er een vorm van ‘realisme’ te vinden, ook al waren bepaalde thema’s absoluut niet gelijkend aan mijn eigen leven, ik kon mezelf verliezen in deze verhalen omdat het zo rauw en echt overkwam. Dit is wat ik ook wilde doen! Ik wilde verhalen kunnen maken die net zo “echt” aanvoelde, maar met mijn eigen toets. In mijn vorige blogs heb je al kunnen lezen dat ik veel ‘stappen’ heb doorgegaan om te leren schrijven en ‘mijn niche’ te vinden.

Hoewel mijn eerste reeks, die in het kort zal uitkomen, veel fantasierijker is als de boeken van Dirk Bracke, heb ik zijn ‘echtheid’ nooit vergeten, en probeer ik met passie ervoor te zorgen dat, hoewel het een fantasiereeks is, ik evenveel ‘echtheid’ breng. Echte gevoelens, echte gebeurtenissen. Ik heb het enorm moeilijk met verhalen die “te romantisch” overkomen, waarbij het “ons tegen de wereld” gevoel opkomt, ik wil realisme, maar met voldoende fantasie dat het een leuk iets blijft, want ik besef dat er al voldoende miserie is in deze wereld waardoor boeken vaak als een enorm ontspannen ontsnapping aanvoelen.

Nu ik ouder ben zijn er natuurlijk andere zaken die mij ook aantrekken in boeken. Ik geloof dat dit ook met de leeftijd telkens te maken heeft, ik vergeet nooit hoe “Fifty shades” uitkwam, ik was toen 17 jaar, en iedereen sprak erover en ook deze boeken vond ik (toen) fantastisch! Echter, ik heb telkens geweigerd de verfilming te zien, en ook als ik de boeken herlas rondom mijn 25^ste vond ik het plots veel te “onrealistisch”, plots was “Christian Grey” eerder een eikel en een irritante man. Terwijl ik op 17 zowaar “dol” was op het verhaal, en dit heeft naar mijn gevoel alles te maken met wat je doormaakt op dat moment in het leven. Ik behoud al deze kennis en probeer hierom een verhaal te maken dat de cominatie heeft van alles: realisme, spanning, maar ook tijdloos. Een verhaal dat leuk kan zijn in je tienerjaren, maar ook nog steeds als je volwassen bent. Hier is hopen dat jullie hetzelfde zullen vinden als het eenmaal uitkomt binnen enkele maanden. 😉